rahimfar.ir

✍ چرا احزاب به خودشان باور و اعتماد ندارند؟

احزابی که به خودشان باور و اعتماد ندارند انتظار هم نداشته باشند که مردم به آنها باور و اعتماد داشته باشند . هر حزبی دارای اساسنامه , مرامنامه و مانیفست می باشد و یکی از شرایط اصلی عضویت قبول داشتن و پایبندی به اساسنامه و مرامنامه و مانیفست آن حزب است , در مرامنامه به اصول کلی و نقشه راه اشاره می شود و در مانیفست به جزییات , راهبردها , برنامه ها و راهکارها اشاره می شود. و وجه تمایز و ویژگیهای متفاوت هر حزبی در مرامنامه و مانیفست آن حزب با سایر احزاب است که با توجه به مکاتب سیاسی رایج در دنیا دارای گرایش های مختلفی هستند هرچند در ایران احزاب بصورت واقعی منطبق بر مکاتب رایج سیاسی دنیا نیستند اما در کاغذ دارای تفاوتها و تضادهایی در سیاست ها و مواضع اند که براساس انها متمایز از یکدیگرند . جالب اینجاست که همین احزاب پایبند به سیاست ها و مواضع خودشان نیستند و به خودشان باور و اعتماد ندارند , از یک سو مدعی فعالیت حزبی و داشتن رویکردها و برنامه ها و سیاست های متمایز هستند و از سویی دیگر در قالب جناح و یا جبهه و شورا در کنار افراد و احزاب دیگر جمع می شوند و فعالیت غیر حزبی میکنند . و اعضای احزاب نیز متاثر از این دوگانگی و پارادوکس در مرکز اصلاح طلبند و در شهرستان اصولگرا و یا بالعکس . از این حزب به آن حزب می روند و یا سرسپرده و متکی به افراد و اشخاص بیرون از حزب میشوند زیرا میبنند که حزبشان حزب نیست و تاثیری در سیاست و زندگی انها ندارد بنابراین به احزاب به عنوان پوشش , مجوز , برند , پز سیاسی و ابزار انتخاباتی مینگرند بدون اینکه به کارویژه های حزبی بپردازند . جالبتر اینکه در انتخابات مختلف کاندیدی را به عنوان گزینه انتخاباتی معرفی و حمایت میکنند که همسویی و انطباقی بر مواضع , رویکردها و برنامه های ذکر شده در مرامنامه و مانیفست آن حزب ندارد زیرا به کار حزبی و کارویژه های حزبی پایبند نیستند. احزاب نه خودشان را باور دارند و نه اعتماد و اعتقادی به گفته های خودشان دارند اما در عین حال انتظار دارند هم اعضا و هم مردم به انها باور و اعتماد داشته باشند , عجیب اما واقعی اینست وضعیت احزاب در کشور .

علی اکبر رحیم فر

نظرات بسته است.